"Celebrating Miles met Lef" - Review Heaven Music Magazine
Welk brouwsel ontstaat wanneer je de flamboyante stertrompettist Chief Xian aTunde Adjuah mengt met het onmetelijke oeuvre van Miles Davis en daar het Jazz Orchestra of the Concertgebouw aan toevoegt? Bitches Brew? Vrijdag 14 augustus ontstond in het Openluchttheater van Valkenburg een andere cocktail. Miles Davis leverde de aanleiding, zijn honderdste geboortejaar het feest. Maar gaandeweg draaide de avond om iets groters: lef.
Tekst Ludo Diels (Heaven Music Magazine)
Miles bezat het. Chief Adjuah gebruikte zelf het Engelse courage. Het vermogen om de bekende wereld achter je te laten en op weg te gaan naar een plek waarvan je nog geen kaart bezit. To boldly go where no man has gone before, om de bemanning van de Enterprise er voor één avond bij te halen. In de jazz is improvisatie het gereedschap en lef de motor. Bij Miles Davis werd het een levenshouding.
Ik ben jazzliefhebber zonder jazzkenner te zijn. Miles Davis vormt daarop een levenslange uitzondering. Op 4 november 1990 zag ik hem in het MECC in Maastricht, samen met mijn vader. Ik was jong genoeg om de betekenis van dat moment amper te beseffen en oud genoeg om voorgoed gegrepen te raken door die zonderlinge, zwijgzame man met zijn trompet. Elf maanden later was hij dood. Kind Of Blue bleef. Sketches Of Spain bleef. Vooral bleef de nieuwsgierigheid naar een muzikant die zijn eigen verleden telkens weer achter zich liet en onderweg de paden kruiste van mensen als Jimi Hendrix, Prince en later ook artiesten uit de popwereld. Zijn invloed reikte allang voorbij de jazz. Voor die Miles kwam ik naar Valkenburg.
Daar zat alles mee. De zomerhitte zakte langzaam uit de avond boven een van de mooiste kleine theaters van Limburg, in 1916 aangelegd onder supervisie van Pierre Cuypers. Mergel, bomen, rotswand, een podium ertussen geklemd. Bij binnenkomst kreeg iedere bezoeker een kussentje en een flesje water. De twee bars bleven open. Zulke details lijken klein totdat iemand eraan denkt. Hospitality op zijn best. Het Openluchttheater programmeert bovendien met een avontuurlijke vanzelfsprekendheid. De bezoekers weten dat inmiddels te vinden. Kwaliteit laat zich uiteindelijk moeilijk verloochenen.
Op het podium zat het Jazz Orchestra of the Concertgebouw, onder leiding van de Fin Vellu Halkosalmi. Een batterij muzikanten van het soort waarbij een solo nooit klinkt als het opeisen van spreektijd. De virtuositeit stond in dienst van de muziek. Iedereen kreeg ruimte, niemand hoefde zich groter te maken dan het geheel.
Het repertoire bewoog zich vrij door dat enorme universum. Het overbekende So What kwam voorbij, naast muziek uit de samenwerking met arrangeur Gil Evans, zoals Summertime. Van purisme was weinig sprake. Gelukkig maar. Davis bracht zijn leven door met het verleggen van grenzen. Een hommage die hem keurig achter glas zet, zou vreemd genoeg juist ontrouw aan hem zijn.
Fotografie: Floor Lacroix
.jpg)
