Leiden, 1970
Hilversums Conservatorium

Muziek maken is mijn lust en mijn leven. De muzikale ontdekkingstocht begon op mijn zevende, op een oude gitaar van zolder. Mijn Gibson ES-125 is een cadeau van Wim Overgaauw. Ik kwam vaak bij hem thuis en pakte altijd dezelfde gitaar van de muur. Niet lang voor zijn dood in 1995 zei Wim dat ik de gitaar mee mocht nemen. Nooit ben ik er eentje tegengekomen die me qua klank en energie meer inspireert.

Podiumdebuut

In jazzcafé The Duke in Leiden mocht ik meespelen met Split Kick, de band van mijn vader. Zo nerveus ben ik nooit meer geweest. The Duke had elke dag live jazz en elke week jamsessie. Ik speelde er met mensen van hoger niveau. Eigenlijk ben ik zo op mijn zestiende ‘beroepsmusicus’ geworden.

Wijze lessen

Elk moment met Wim Overgaauw, de nestor van de Nederlandse jazzgitaar, beschouw ik als wijze les en inspiratie. Lessen op het Conservatorium, samen optreden, praten over muziek in horeca en bij hem thuis, het was allemaal even waardevol. Mijn voorbeelden zijn Wes Montgomery, Jim Hall, Pat Metheny en John Scofield. Behalve door gitaristen ben ik beïnvloed door musici als Miles Davis, John Coltrane, Bill Evans en Herbie Hancock.

Onvergetelijk

In 2010 speelden we in Guanajuato, waar de Mexicaanse Onafhankelijkheidsoorlog tegen de Spanjaarden in 1810 was begonnen. Een podium voor een oude graanschuur, tv-opnames, prachtig weer en duizenden uitzinnige Mexicanen. De band was ‘on fire’, mede geïnspireerd door de Amerikaanse drummer Adam Nussbaum.

Jazz Orchestra

Er zijn niet veel bigbands met gitaristen in de ritmesectie. Oprichter Henk Meutgeert heeft het belang hiervan altijd ingezien. De piano en gitaar, toch beide harmonische instrumenten, zijn zo op elkaar ingespeeld dat we elkaar niet in de weg zitten. We hebben vele wereldberoemde solisten mogen begeleiden. Ik voel me bevoorrecht en hoop dit tot in lengte van jaren te kunnen volhouden.